Απόπειρα καταγραφής συναισθημάτων και σκέψεων σε έμμετρο λόγο.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Ζωή μισή




Σηκώθηκες από τα άγρια χαράματα,
δουλειά στην άλλη άκρη της Αθήνας,
σου χρωστάνε ήδη δέκα μεροκάματα,
πρόκειται σου λένε για υπόθεση ρουτίνας.

Σε παίρνουν από την προηγούμενη τηλέφωνο,
για να σου δώσουν το ωράριο εργασίας,
θα προσπαθήσουν να σε κάνουνε φερέφωνο,
μιας βολικότατης για αυτούς φιλοσοφίας.

Ζωή μισή, δουλειά  την Κυριακή
να σου βαφτίζουν τη σκλαβιά ελευθερία
Ζωή μισή, σε επιφυλακή
για να μην πέσει έξω η ανώνυμη εταιρεία

Πάλι καλά σου έμαθαν να λες,
για να ξορκίζεις το κακό της ανεργίας,
θα προσπαθήσουν να σε κάνουνε φερέφωνο,
στο όνομα πάντα της κερδοφορίας.

Ασήκωτα της πληρωμής τα ψίχουλα,
να μην μπορείς να σηκωθείς απ' τη ζαλάδα
βάρος στο στομάχι τα λόγια τους τα ύπουλα
και όλα αυτά για να σωθεί η Ελλάδα.

Ζωή μισή, δουλειά  την Κυριακή
να σου βαφτίζουν τη σκλαβιά ελευθερία
Ζωή μισή, σε επιφυλακή
για να μην πέσει έξω η ανώνυμη εταιρεία

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Περιμένοντας το λεωφορείο


Είπαμε θα πιάσουμε την καλή
και θα μετακομίσουμε απ το Μεταξουργείο,
μα αλλιώς μας τα φερε η ζωή
και τώρα στη στάση για το λεωφορείο
και τώρα στη στάση για το λεωφορείο.

Όνειρα κάναμε πολλά
στο Πανεπιστήμιο πήραμε αριστείο,
μα ήρθανε τα πράγματα διαφορετικά
και τώρα στη στάση για το λεωφορείο
και τώρα στη στάση για το λεωφορείο.

Παράπονο δεν έχουμε τελικά
τουλάχιστο είμαστε μαζί εμείς οι δύο
και ας πήγανε τα πράγματα λίγο στραβά
και οι δυο μας στη στάση για το λεωφορείο
και οι δυο μας στη στάση για το λεωφορείο.

Είπαμε θα κάνουμε πράγματα τρελά
που μας μοιάζανε σα χρυσωρυχείο,
όμως μας έφαγε η παλιογκαντεμιά
και τώρα στη στάση για το λεωφορείο
και τώρα στη στάση για το λεωφορείο.

Σχέδια καταστρώσαμε σωρό
για να αλλάξουμε της ζωής μας το τοπίο,
που στράβωσε το πράγμα
να εξηγήσω δε μπορώ
τώρα στη στάση για το λεωφορείο
τώρα στη στάση για το λεωφορείο.

Παράπονο δεν έχουμε τελικά
τουλάχιστο είμαστε μαζί εμείς οι δύο,
και ας πήγανε τα πράγματα λίγο στραβά
και οι δυο μας στη στάση για το λεωφορείο

και οι δυο μας στη στάση για το λεωφορείο.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Τα αντίθετα

Γιάννης Γαΐτης - Ανατολή και Δύση
Ξυπνήσαμε χαράματα
για μακρινό ταξίδι
αφήσαμε χαλάσματα
και ερείπια σωρό
μιας αγάπης θραύσματα
και ό,τι έχει απομείνει
από έναν έρωτα μεγάλο
και τρελό.

Εσύ πήγες ανατολή
και εγώ πάω στη δύση
να χωριστούμε τάχα μου
να ζούμε μακριά
μα όποιος τη ζωή
την έχει μελετήσει
γνωρίζει ότι τα αντίθετα
τη βρίσκουν τελικά.

Μπορεί η απομάκρυνση
να φαίνεται μοιραία
όμως η υδρόγειος
είναι σφαιρική
έχει ο καιρός γυρίσματα
και η γεωγραφία νόμους
που λένε ότι εφάπτονται
δύση και ανατολή.

Για αυτό φοράω τα καλά
μη και σε συναντήσω
γιατί εγώ σε αγαπώ
και μου λείψες πολύ
Στην αγκαλιά μου θα θέλα
να σε ξανακρατήσω
και είμαι σίγουρος πως και σύ
θα το θελες  πολύ.

Εγώ σε ξέρω πιο καλά
και από τον εαυτό μου
τα χούγια σου τις λόξες σου
και όλα τα στραβά.
Άσε λοιπόν τις κόνξες σου
ξέχνα τον τσακωμό μας
και έλα να αναστηλώσουμε
τα ερείπια ξανά.

Κόλλα θα είναι αγάπη μας
και η δύναμη της έλξης
που προκαλείται ανάμεσα
σε αντίθετες πλευρές.
Γιατί όλα τα αντίθετα
γεννιούνται από το χάος
το ίδιο και ο έρωτας που
καίει τις καρδιές.



Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Ετοιμασία πολέμου

Πόλεμος – Marc Chagall, 1966


Στρατιωτάκια μολυβένια
έτοιμα να λιώσουνε
σε ατσάλι πυρωμένο
βόλια για να δώσουνε

Στρατιωτάκια γαλουχημένα
έτοιμα να σκοτώσουνε
για την πατρίδα τη μεγάλη
το αίμα τους να δώσουνε

Αυτήν την πατρίδα τη θολή
ποτέ μου δεν την ένιωσα
ποτέ μου δε της έστρωσα
κόκκινο χαλί
άλλη πατρίδα οι φτωχοί
και άλλοι όσοι κλέβουν το ψωμί
πριν από την πληρωμή
αυτοί είναι οι αντίπαλοί.

Σημαίες επιβλητικές
στη διεύθυνση του ανέμου
να παγιδεύουν τις ψυχές
στη δίνη του πολέμου
άλλη σημαία οι φτωχοί
και άλλοι όσοι κλέβουν το ψωμί
πριν από την πληρωμή
αυτοί είναι οι αντίπαλοι.


Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Πώς ν'αντέξεις το σκοτάδι Κατερίνα

Κατερίνα Καρανικολάου, η μάνα που πήγε κόντρα στο αίσχος του Ωραιοκάστρου


Λάβαρα σηκωθήκαν, άναψε η πυρά
καλύπτει το σκοτάδι που την αναγεννά
κοιμήθηκε ο κόσμος, ξυπνήσαν τα θεριά
μαζί τους και το μίσος στη λήθη τα παλιά.

Πώς ν' αντέξεις στο σκοτάδι Κατερίνα,
όταν πάει ν' απλωθεί μες την ψυχή
κρέμασες του κόσμου όλο το κρίμα
στο λαιμό του, αλυσίδα αλγεινή
Πώς ν' αντέξεις το σκοτάδι Κατερίνα,
πώς μπορεί το φως να εκδικηθεί,
είσαι εσύ και η κάθε Κατερίνα,
που κρατάς ψηλά αυτού το κόσμου την τιμή.

Πόλεμοι δυστυχία, σημάδια των καιρών
η μοιρασιά του κόσμου και η σφαγή αμνών,
χρυσές είναι οι οβίδες και μαύρο το ψωμί
βαλθήκανε να πνίξουν την ανθρώπινη πνοή.

Πώς ν' αντέξεις στο σκοτάδι Κατερίνα,
εσύ που στάθηκες μάνα σε τούτη τη ζωή
κρέμασες του κόσμου όλο το κρίμα
στο λαιμό του, αλυσίδα αλγεινή
Πώς ν' αντέξεις το σκοτάδι Κατερίνα,
πώς μπορεί το φως να εκδικηθεί,
είσαι εσύ και η κάθε Κατερίνα,

που κρατάς ψηλά αυτού το κόσμου την τιμή.

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Στην χώρα των σταυραετών

graffiti στη Βαρκελώνη αφιερωμένο στον Παύλο Φύσσα 


Στην χώρα των σταυραετών
άνανδρα χτυπήσανε,
μιλήσαν συμφωνήσανε
και παγίδα στήσανε.

Στη χώρα των σταυραετών
εν ψυχρώ χτυπήσανε,
βρίσανε, βλασφημήσανε
και μαχαίρι μπήξανε.

Και το αίμα, αυτό το αίμα
ποταμός
το χώμα να ποτίζει
μιας κοινωνίας ένοχης
το κρίμα να ξορκίζει.

Και το χώμα, αυτό το χώμα
σύμβολο,
αθάνατους στεγάζει,
σώματα αδούλωτων ψυχών
σα μάνα αγκαλιάζει

Στην χώρα των σταυραετών
συναγερμοί χτυπήσανε,
οι εποχές των ανοχών
απότομα τερματίσανε.

Στη χώρα των σταυραετών
όποιος λέει δεν ξέρει,
σα να βγάζει τα μάτια του
με το ίδιο του το χέρι

Και το δάκρυ, αυτό το δάκρυ
ποταμός
το μάτι να στερεύει
υγρή προειδοποίηση
να μεταλαμπαδεύει.

Και ο ουρανός, αυτός ο ουρανός
κατακόκκινος
την πόλη να σκεπάζει
σε ηλιοβασίλεμα λαμπερό
η ψυχή των σταυραετών
για πάντα θα φωλιάζει


Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Υπάρχουν και παιδιά

Σαββίδης Συμεών: Γύρω γύρω όλοι

Τα παιδιά τραγουδάνε τραγουδάκια
με λουλούδια, πεταλούδες και ζωάκια
Τα παιδιά παίζουν παιχνιδάκια
με ιππότες, μπαλαρίνες και σχοινάκια
Και χαζεύουν στης πλατείας τα παγκάκια
τρώγοντας παγωτό, ανταλλάσσοντας χαρτάκια.
Για όλα αυτά είναι φτιαγμένα τα παιδιά

Υπάρχουν και παιδιά
Που ζουν σαν ενήλικες
Φορούν γραβάτα
Πηγαίνουν στη δουλειά
Και αγωνίζονται
παλεύουν
Να μείνουνε παιδιά

Τα παιδιά λένε ανεκδοτάκια
με τοτούς, γιορίκες, γορυλάκια
Τα παιδιά γελάνε με αστειάκια
με φανταστικά του Τριβιζά παραμυθάκια
Και πληρώνουν υποχρεώσεις με φιλάκια
απ' τα υπέροχα γλυκά τους τα χειλάκια
Για όλα αυτά είναι φτιαγμένα τα παιδιά

Υπάρχουν και παιδιά
Που ζουν σαν ενήλικες
Με σκληρά προγράμματα
Χωρίς ανεμελιά
Σε συνθήκες απάνθρωπες
Για το μεροκάματο,
Σε πολέμους
Με το όπλο στο χέρι
Κλειδωμένα σε κελιά
Σε συνθήκες πίεσης
Για το σχολείο
Για τα γαλλικά
Ούτε μια ώρα ελεύθερη
Και παρόλα αυτά
Δεν λυγίζουνε
Κάτω δεν το βάζουν
Εξακολουθούν
να ονειρεύονται
και να ποθούν
τα πράγματα τα απλά
τα τόσο όμορφα
για τα οποία
είναι φτιαγμένα τα παιδιά.